I was in grade 2 nung umalis ka puntang Saudi. Mula noon, di ko na nga maalala kung nag spend ka pa ng mga special occasions sa bahay. You only have 30 days vacation every year, but that’s the most precious time I ever have, you’re making the most out it. HOUSE DADDA. Happy times seems finding its own way to halt when 30 days were finally over.
While growing up, something’s really changes. That’s why most of the time we found your presence very awkward. Parang hindi na kami sanay paag nandyan ka. Yet, you’ve learned to deal with our temper, still showered us with everything we need from toys to toiletries.
At all times you put your family on the top of the list. U didn’t even manages to replace your time-worn wallet or even give your self a present during special occasions (unless kulitin ka naming to do so.)
Im SORRY if I can’t make you proud of me. Such a failure.
Sorry if I failed learning to play piano when I was 10 and I impatiently cease guitar lessons during 4thyr high, sorry rin for not improving my grades kahit sa college. Sorry for not entering PMA.
I know, you and mom always have this idea of what our life would be like and never miss the opportunity to remind us. You both mean well and I really APPRECIATE that.
Thanks for everything.
FORGIVE ME FOR BEING SUCH A PAIN ON YOUR ASS AND MOM’s
HAPPY FATHERS DAY
mwahh
Thursday, June 15, 2006
Friday, May 19, 2006
super late na MOTHER'S DAY GREETING...
even if you cant stand her
even if you hate her
even if she's ruining your life
there's something about her
some romance
some power
and when she dies
the world will be flat
too simple
too fair
too reasonable
"ANYWHERE BUT HERE"- ANN AUGUST
kahit lagi kaming nag aaway ni mader lately, alam ko na alam niya how much i love her. and shes one of the reason why i want to live and fulfill my dreams. i love you ma kahit hindi tayo vocal sa isat isa. iloveyouh
even if you cant stand her
even if you hate her
even if she's ruining your life
there's something about her
some romance
some power
and when she dies
the world will be flat
too simple
too fair
too reasonable
"ANYWHERE BUT HERE"- ANN AUGUST
kahit lagi kaming nag aaway ni mader lately, alam ko na alam niya how much i love her. and shes one of the reason why i want to live and fulfill my dreams. i love you ma kahit hindi tayo vocal sa isat isa. iloveyouh
Tuesday, April 25, 2006
wild dreams 101
simula bata ako, kakaiba na yung mga panaginip ko. as far as i could remember, maganda naman ang childhood experiences ko. siguro yun ang dahilan kung bakit kahit pagtulog ko, umaandar pa rin yung sub conscious thoughts ko.
* and hindi ko makalimutan eh yung magcecelebrate na ako ng 7th bday. nanaginip ako na yung bahay daw namin ay gawa sa chocolate and everything around was made of candies, marshmallows and bubble gums. like yung puno, cotton candy daw. it was like a fantasy land.
* nagkaroon rin ako ng mga flicks tulad ng FLYING HOUSE (subscriber kasi kami ng ate ko before sa comics nun), FLYING Carpet (yung eksaktong carpet pa sa living room namin yun lumlipad) at kahit ako mismo lumilipad.
*yung kaberday kong favorite late-uncle ko napanaginipan ko rin when i was 11y/o after he died. binigyan daw ako ng isang basket na apple. i accepted it sa dream ko tapos nung nagising ako at kinuwneto ko sa buong kamag anak ko. nagalit sila lahat sa isang batang katulad ko. malay ko ba. bakit ko daw tinangap eh masama daw yun, sinasama daw ako sa kabilang buhay. nyek. creepy.
*nabunot na rin ang ipin ko sa panaginip kaya ang ending lagi kailangan ko ikagat yung mga ipin ko sa kahoy. (pero ang toto niyan, nawawalan ng pag asa ang ibig sabihin niyan)
*namatay na rin ang kung sino sino at kahit sarili ko sa panaginip ko. - tiwala sa iba at sa sarili o o kailangan iwan ang isang bagay o makalimot ang meaning daw nun...
*aha at iba pang wild animals na ang ibig sabihin sa psych ay mood swings..
nung nag High school na ako. medyo nag mellow yung panaginip ko.
once in a while nalang or talagang di ko na natatandaan. however, minsan nga lang pero tumatatak ang kawierduhan.
tulad ng carrots at iba pang gulay sa bahay kubo na steady lang sa white na background hanggang matapos yung panaginip ko. meron ring kaning tutong na ewan ko kung anong konek sa buhay ko, pero binulabog niya rin ako.
*pangarap ko pala dating maging piloto pero mahina ako sa math kaya puro eroplanong papel lang yung eksena.
*meron ring mga panaginip na fairytale ang drama:
*yung crush ever ko sa FEU nung freshie ako na si VICTOR VALENTIN MONTES, kasama ko daw at pinapayungan pa ako while walking under the rain. shet.
*yung ex-lab interest ko na si neil, kasama yung mataba niya gf at ako daw umiiyak sa isang tabi. drama ito.
* ako daw si cinderella
*(eto yung nagkatotoo pagkatapos ng ilang taon) ang bahista daw ng isang banda at yung gf niya musician, nagbreak na daw.
ang malupit pa, 2yrs ago nung dumating ang dadi ko, nasabik ako sa chocolate kaya hanggang pagtulog kumakain ako. ayun, nanaginip ako ng isang higante- HIGANTENG toothbrush na humahabol sa akin. hehehe
sabi ng prof ko sa psych 112 namin before,
"abnormal dreams doesnt mean u'r abnormal. it doesnt determined the persons capacity, state of mind or it is not even based on kasabihan or something. our dream make us conscious sa mga sub conscious thoughts that is inside us, things that we refused to say, cant say, too scared to say. unspoken words that have fossilised."
- prof. luchi ermita
marami akong weird na panaginip, pero yan lang ang tumatak sa akin na nahanapan ko ng sagot. sana yung iba maananalyze ko ng mabuti pala hindi ako mahimbing sa bangungot.
* and hindi ko makalimutan eh yung magcecelebrate na ako ng 7th bday. nanaginip ako na yung bahay daw namin ay gawa sa chocolate and everything around was made of candies, marshmallows and bubble gums. like yung puno, cotton candy daw. it was like a fantasy land.
* nagkaroon rin ako ng mga flicks tulad ng FLYING HOUSE (subscriber kasi kami ng ate ko before sa comics nun), FLYING Carpet (yung eksaktong carpet pa sa living room namin yun lumlipad) at kahit ako mismo lumilipad.
*yung kaberday kong favorite late-uncle ko napanaginipan ko rin when i was 11y/o after he died. binigyan daw ako ng isang basket na apple. i accepted it sa dream ko tapos nung nagising ako at kinuwneto ko sa buong kamag anak ko. nagalit sila lahat sa isang batang katulad ko. malay ko ba. bakit ko daw tinangap eh masama daw yun, sinasama daw ako sa kabilang buhay. nyek. creepy.
*nabunot na rin ang ipin ko sa panaginip kaya ang ending lagi kailangan ko ikagat yung mga ipin ko sa kahoy. (pero ang toto niyan, nawawalan ng pag asa ang ibig sabihin niyan)
*namatay na rin ang kung sino sino at kahit sarili ko sa panaginip ko. - tiwala sa iba at sa sarili o o kailangan iwan ang isang bagay o makalimot ang meaning daw nun...
*aha at iba pang wild animals na ang ibig sabihin sa psych ay mood swings..
nung nag High school na ako. medyo nag mellow yung panaginip ko.
once in a while nalang or talagang di ko na natatandaan. however, minsan nga lang pero tumatatak ang kawierduhan.
tulad ng carrots at iba pang gulay sa bahay kubo na steady lang sa white na background hanggang matapos yung panaginip ko. meron ring kaning tutong na ewan ko kung anong konek sa buhay ko, pero binulabog niya rin ako.
*pangarap ko pala dating maging piloto pero mahina ako sa math kaya puro eroplanong papel lang yung eksena.
*meron ring mga panaginip na fairytale ang drama:
*yung crush ever ko sa FEU nung freshie ako na si VICTOR VALENTIN MONTES, kasama ko daw at pinapayungan pa ako while walking under the rain. shet.
*yung ex-lab interest ko na si neil, kasama yung mataba niya gf at ako daw umiiyak sa isang tabi. drama ito.
* ako daw si cinderella
*(eto yung nagkatotoo pagkatapos ng ilang taon) ang bahista daw ng isang banda at yung gf niya musician, nagbreak na daw.
ang malupit pa, 2yrs ago nung dumating ang dadi ko, nasabik ako sa chocolate kaya hanggang pagtulog kumakain ako. ayun, nanaginip ako ng isang higante- HIGANTENG toothbrush na humahabol sa akin. hehehe
sabi ng prof ko sa psych 112 namin before,
"abnormal dreams doesnt mean u'r abnormal. it doesnt determined the persons capacity, state of mind or it is not even based on kasabihan or something. our dream make us conscious sa mga sub conscious thoughts that is inside us, things that we refused to say, cant say, too scared to say. unspoken words that have fossilised."
- prof. luchi ermita
marami akong weird na panaginip, pero yan lang ang tumatak sa akin na nahanapan ko ng sagot. sana yung iba maananalyze ko ng mabuti pala hindi ako mahimbing sa bangungot.
Monday, April 24, 2006
Old Man by the Sea
Author: Chris Hanley
As I grow old, I sit and stare.
I watch the sea, and sultry air,
clouds that drift, so steadily by,
amassed by spread, across the sky.
Rays of sun, like halo's gleam,
across the sea, to dance and sheen,
Hues of colors, wind and tide,
silver strands, to be untied.
Visions mingle, forms define,
glimpsed and fade, before the eye.
Time so precious, blessings few,
ever change, every hue anew.
Natures promise, beauty to behold,
selects a few, a message to unfold.
Pity those, who cannot see,
pleasures of living, by the sea.
Ivory castles, built on high,
Social pursuits, that will not die.
Riches sought, and gambles taken,
shorten life, until awaken.
When time on Earth is nigh,
No fear of death have I.
Scatter me, upon the Sea,
To ebb and flow, eternally.
With Irish songs, to give me rhythm,
My soul unfolds, with optimism.
Wishing ever, I could see,
Happy people, living by the sea.
Author: Chris Hanley
As I grow old, I sit and stare.
I watch the sea, and sultry air,
clouds that drift, so steadily by,
amassed by spread, across the sky.
Rays of sun, like halo's gleam,
across the sea, to dance and sheen,
Hues of colors, wind and tide,
silver strands, to be untied.
Visions mingle, forms define,
glimpsed and fade, before the eye.
Time so precious, blessings few,
ever change, every hue anew.
Natures promise, beauty to behold,
selects a few, a message to unfold.
Pity those, who cannot see,
pleasures of living, by the sea.
Ivory castles, built on high,
Social pursuits, that will not die.
Riches sought, and gambles taken,
shorten life, until awaken.
When time on Earth is nigh,
No fear of death have I.
Scatter me, upon the Sea,
To ebb and flow, eternally.
With Irish songs, to give me rhythm,
My soul unfolds, with optimism.
Wishing ever, I could see,
Happy people, living by the sea.
Friday, April 21, 2006
Saturday, March 25, 2006
i went to SM manila yesterday to stroll and to kill my boredom. when FARAH texted me she saw me daw around the mall and she asked if ill be watching rivermaya gig at around 4pm. it was already 3:00. i didnt notice the poster on the escalator. kala ko joke lang ba yun. so i texted my sister if she could come with me. na excite ako biglang mapanuod sila.
its past 4pm and the front act which was SOAPDISH started to play already.
nakita ko na yung ibang grounder. kahit awkard sa akin, i went to their place. konting chikahan. few minutes later, start na mag set up yung RM.
nagpunta na kami sa harap ng stage. i saw kurt there. thank god he still recognized me. kamustahan lang. tapos ininvite niya ako sa gig nila sa seguijo. i politely declined pero i promised na next time na talaga. actually ang dami ko ng utang sa kanya. at medyo luma na yung CD ko, wala pa ring pirma.
ayun, back to RM.
first time kong narinig na tinugtog nila yung WILDANGEL CANDY. Kala ko sa SINGAPORE lang nila kayang tugtugin yun. =D
parang first time. parang newbie, parang groupie, parang yung mga katabi kong bagong grounders na walang humpay na vinivideo at pinipicturan si rico. lumayo ako, hindi ko alam kung bakit. napunta ako sa kapatid ni japs. mas lalo akong nahiya so bumalik ako sa harap. nakita ako ni mike habang tumutugtog. he smiled wholly and i've read his lips saying "BAKIT NGAYON LANG AKO?". tapos tiningnan ko pa yung nasa tabi ko o nasa likod ko kung sila kausap ni mike. AKO pala talaga kaya tumawa ako mag isa.
medyo nagkaprob yung audio at nasira snare ni mark. kaya medyo huminto ng 10 minutes. medyo mukhang badtrip na nga si rico eh. pero buti nalang natuloy kahit sabog ang bass ni japs.
after nun set at authograph signing.
nagpakita na ako kay japs at mike. sabi ni japs bakit ang tagal ko daw hindi sila sinipot. eto naman si mike nangulit, bakit daw ganun itsura ng celfone ko? namangha sa sa tig-80 pesos na transparent na casing...
tsaka palang dumating yung kapatid ko. sabi ni mike himala daw talaga.
himala nga talaga.
pero masaya ako.
=D
its past 4pm and the front act which was SOAPDISH started to play already.
nakita ko na yung ibang grounder. kahit awkard sa akin, i went to their place. konting chikahan. few minutes later, start na mag set up yung RM.
nagpunta na kami sa harap ng stage. i saw kurt there. thank god he still recognized me. kamustahan lang. tapos ininvite niya ako sa gig nila sa seguijo. i politely declined pero i promised na next time na talaga. actually ang dami ko ng utang sa kanya. at medyo luma na yung CD ko, wala pa ring pirma.
ayun, back to RM.
first time kong narinig na tinugtog nila yung WILDANGEL CANDY. Kala ko sa SINGAPORE lang nila kayang tugtugin yun. =D
parang first time. parang newbie, parang groupie, parang yung mga katabi kong bagong grounders na walang humpay na vinivideo at pinipicturan si rico. lumayo ako, hindi ko alam kung bakit. napunta ako sa kapatid ni japs. mas lalo akong nahiya so bumalik ako sa harap. nakita ako ni mike habang tumutugtog. he smiled wholly and i've read his lips saying "BAKIT NGAYON LANG AKO?". tapos tiningnan ko pa yung nasa tabi ko o nasa likod ko kung sila kausap ni mike. AKO pala talaga kaya tumawa ako mag isa.
medyo nagkaprob yung audio at nasira snare ni mark. kaya medyo huminto ng 10 minutes. medyo mukhang badtrip na nga si rico eh. pero buti nalang natuloy kahit sabog ang bass ni japs.
after nun set at authograph signing.
nagpakita na ako kay japs at mike. sabi ni japs bakit ang tagal ko daw hindi sila sinipot. eto naman si mike nangulit, bakit daw ganun itsura ng celfone ko? namangha sa sa tig-80 pesos na transparent na casing...
tsaka palang dumating yung kapatid ko. sabi ni mike himala daw talaga.
himala nga talaga.
pero masaya ako.
=D
Tuesday, March 14, 2006
Siya si charlotte. Hindi siya babae, pero we just named him
after the popular cart00n series that time. I was 2nd yr HS then. CharLotte was so nice and truly our family's best friend. He often barks because the only thing he d0es was to welc0me everyb0dy who came to our house by smelling their ass's.
With his big eyes, matatak0t talaga sin0 man yung makakita sa kanya, pero kabaliktaran sa akala. He died last thursday of unkn0wn reas0n. All of a sudden he just run out of breath and found myself crying after few minutes. Ganun kadali. Wala namang sakit or watsoever condition. Sabi nila heart attack daw.
Few weeks ago, i told my m0m, that i dreamt that daddy died and ate was sick. Because i came from a family who still believe in superstiti0n, m0m related what happen to our dog in my previous dream. Sabi nya, INAKO daw ni charlotte yung masamang mangyayari sa daddy or ate ko. Actually naalala ko rin yung aso namin bef0re kay charlotte, that was exactly what happen, bago umuwi si daddy galing saudi he had a min0r injury on his left knee. It was close to accident daw, buti nalang god pave way for his safety.
I miss him sobra. It was like loosing a family member. I know, 10yrs is a considerable time already and he served us enough. Sana lang he kn0ws h0w grateful our family is to have him for a while.
" there is something i learned about the dead. they lived on. they turn into dust and become part of the earth and the wind blows them up they're in the very air we breathe. and their words live on in our minds, reutring without being called. we hear them in our waking hours and hear them in our dreams, their words more powerful urgent than they were first uttered"------ ARLENE CHAI
Monday, March 06, 2006
hindi ko hiningi pero dumating.
hindi ko inasahan, pero sobra pa ang binigay.
siya pala na lagi kong kausap, lagi kong kasama.
ayokong sabihin na shock absorber lang namin ang isat isa
ayoko, wag ganun.
alam namin na we have somthing, beyond words. kahit hindi sabihin.
maybe, just maybe. this is something closer to LOVE. cliche' pero totoo.
hindi kami pero okey kami.
walang commtiment
walang strings attached
walang pressure.
para walang masaktan.
sometimes i habe the urge to squeeze his blood from turnips pero i refuse myself from doing it. nakatakot. dalawa lang naman ang pwedeng sagot dun. at ayokong madinid ano man yun.
tama na yun ganito. siguro all i have to do is to keep my spirits up, enjoy every moment but a also have to take it.
dont cry for the moon pawi...
matuto sa nakaraan..
Thursday, March 02, 2006
nakita ko yung lumang notebook ko sa ilalim ng kama ko kanina.
nakalimutan kong may nagawa akong poem para kay JAPS dati.
sana mabasa niya.
hahaha =D
this is my last poem for him
i am a sad poet without his love.
my verses are dead and my heart is barren
my hand should never write sweet lines about his eyes.
she owns him.
she own the man i love.
the night is crest fallen and the stars in my sky are gradually fading.
this is the last night that i'll cry.
no tears should fall again from these eyes.
to feel immense sorrow
to feel immense pain without his love
my tears cant buy his heart
this is the last night ill dram about him
i have to wake up and go back to reality
he never loved me
and i never owned him.
its difficult to forget those eyes
it'd be like stopping my heart from beating
and my blood from flowing incessantly in my body
this is the last night that ill love him
this is the last night ill worship the man who inspired my verses
there's nothing in this world that i wouldn't do for him,
my heart cares for him
my heart loves him
but he doesnt need it...the whole world knows that i can live without him
but i know that I CANT LIVE WITHOUT HIM
nakalimutan kong may nagawa akong poem para kay JAPS dati.
sana mabasa niya.
hahaha =D
this is my last poem for him
i am a sad poet without his love.
my verses are dead and my heart is barren
my hand should never write sweet lines about his eyes.
she owns him.
she own the man i love.
the night is crest fallen and the stars in my sky are gradually fading.
this is the last night that i'll cry.
no tears should fall again from these eyes.
to feel immense sorrow
to feel immense pain without his love
my tears cant buy his heart
this is the last night ill dram about him
i have to wake up and go back to reality
he never loved me
and i never owned him.
its difficult to forget those eyes
it'd be like stopping my heart from beating
and my blood from flowing incessantly in my body
this is the last night that ill love him
this is the last night ill worship the man who inspired my verses
there's nothing in this world that i wouldn't do for him,
my heart cares for him
my heart loves him
but he doesnt need it...the whole world knows that i can live without him
but i know that I CANT LIVE WITHOUT HIM
Tuesday, February 14, 2006
Thursday, February 02, 2006
three weeks ago, nagkita kami sa FEU.
he accompanied me the whole day. sinamahan niya ako sa MALACAñANG. kahit inabot kami ng buong araw at inabutan kami ng rally sa quiapo. he patiently waited for me.
lucky me.
i wasnt expecting the same treatment, considering our last talk was last dec 2004.
pretty long. but ive enjoyed the whole day with him.i cant even remember why did he stopped calling and texting me. ah siguro busy sa girlfriend. but that day, i felt like, its been us.
we talked.
things that should not be opened again.It's been over 2 years after graduation and we never made it. he asked me if I love HIM, but I don't answer. I can't think of a reason, but it's just that when he ask me I don't know where to start. Our love was never meant to be. There's no arguing with fate.
I'm just here thinking about him, like I always do. I will always remember how sweet he is and how every time my phone rang, I heard his sweet voice. I would smile and I was happy from that point on...
ill cherish that.
mauulit pa kaya yun?
hindi na siguro dahil kasalanan ko naman.
he accompanied me the whole day. sinamahan niya ako sa MALACAñANG. kahit inabot kami ng buong araw at inabutan kami ng rally sa quiapo. he patiently waited for me.
lucky me.
i wasnt expecting the same treatment, considering our last talk was last dec 2004.
pretty long. but ive enjoyed the whole day with him.i cant even remember why did he stopped calling and texting me. ah siguro busy sa girlfriend. but that day, i felt like, its been us.
we talked.
things that should not be opened again.It's been over 2 years after graduation and we never made it. he asked me if I love HIM, but I don't answer. I can't think of a reason, but it's just that when he ask me I don't know where to start. Our love was never meant to be. There's no arguing with fate.
I'm just here thinking about him, like I always do. I will always remember how sweet he is and how every time my phone rang, I heard his sweet voice. I would smile and I was happy from that point on...
ill cherish that.
mauulit pa kaya yun?
hindi na siguro dahil kasalanan ko naman.
"NASAAN SI FRANCIS?"
- an indie filem starring Epi Quizon, Christopher de leon,
Ricky Davao, Mark Gil, Tanya Garcia, Rita Avila, Rio Locsin, and "rakstar boy" RICO BLANCO of RIVERMAYA. directed by Gabriel Fernandez
(one of the seven films who didnt make it to the magic seven of the 2005 MMFF)
NASAAN NA SI RICO?
dapat yan nalang ang title eh.
hindi ko lang akalain na may furure plans pala siyang maging artista someday huh.
ayokong isipin na pagkatapos ng pelikulang ito, isa na sa POGI ROCK ang paborito kong bandang RIVERMAYA, nakita ko yung mga pagbabago sa banda mula noon. niyakap at natanggap ko lahat yun dahil napabuti at my pinatunguhan naman. pero ngayon? di ko alam kung ano ang mangyayari sa kanila? ano sasabihin ng mga tao?
kasabay ng movie break ni coriks, yung mga rumors tungkol sa mga artistang nali-link sa kanya. aba, laman na siya ng mga showbiz chismis sa tv. kesyo nalilink siya kay rica p. not to mention pati si mark escueta kay karel marquez. ewan, magulo. naguguluhan ako. natatakot.
isyu pa.
ang paglalabas ng GREATEST HITS ALBUM? (hmm. sakin nalang muna ang gusto kong sabihin...)
i emailed him (rakstar rico)
i asked him kung hindi ba siya bothered sa mga speculations at rumors tungkol sa ginagwa niyang/ nilang move.
una yung pagsabak niya saindie film. ito na ba ang start ng kanyang "career"?
-could be. pwede, tingnan natin.
kung gagawa ba siya ng movie with KC CONCEPCION in the future
-kung maganda ang script
ano ang feeling ng ganyan? di ka ba naninibago?
- iba lang ang pagpromote ng album sa movie
-"hindi ako bothered kahit ano sabihin ng ibang tao about us, RM. im still looking for your support, sa akin at lalo na sa band. we're busy doing our next album. thanks sa support"
oh well, hindi ka bothered pero I AM.
di ba yung mga SINASABI nga ng ibang tao ang magpre-predict how long the band will stay? positive or negative. it will.
ill just pray saan man sila dalhin. they still have my support.
sana nga lang nasa GROUND pa rin ang mga paa nila.
- an indie filem starring Epi Quizon, Christopher de leon,
Ricky Davao, Mark Gil, Tanya Garcia, Rita Avila, Rio Locsin, and "rakstar boy" RICO BLANCO of RIVERMAYA. directed by Gabriel Fernandez
(one of the seven films who didnt make it to the magic seven of the 2005 MMFF)
NASAAN NA SI RICO?
dapat yan nalang ang title eh.
hindi ko lang akalain na may furure plans pala siyang maging artista someday huh.
ayokong isipin na pagkatapos ng pelikulang ito, isa na sa POGI ROCK ang paborito kong bandang RIVERMAYA, nakita ko yung mga pagbabago sa banda mula noon. niyakap at natanggap ko lahat yun dahil napabuti at my pinatunguhan naman. pero ngayon? di ko alam kung ano ang mangyayari sa kanila? ano sasabihin ng mga tao?
kasabay ng movie break ni coriks, yung mga rumors tungkol sa mga artistang nali-link sa kanya. aba, laman na siya ng mga showbiz chismis sa tv. kesyo nalilink siya kay rica p. not to mention pati si mark escueta kay karel marquez. ewan, magulo. naguguluhan ako. natatakot.
isyu pa.
ang paglalabas ng GREATEST HITS ALBUM? (hmm. sakin nalang muna ang gusto kong sabihin...)
i emailed him (rakstar rico)
i asked him kung hindi ba siya bothered sa mga speculations at rumors tungkol sa ginagwa niyang/ nilang move.
una yung pagsabak niya saindie film. ito na ba ang start ng kanyang "career"?
-could be. pwede, tingnan natin.
kung gagawa ba siya ng movie with KC CONCEPCION in the future
-kung maganda ang script
ano ang feeling ng ganyan? di ka ba naninibago?
- iba lang ang pagpromote ng album sa movie
-"hindi ako bothered kahit ano sabihin ng ibang tao about us, RM. im still looking for your support, sa akin at lalo na sa band. we're busy doing our next album. thanks sa support"
oh well, hindi ka bothered pero I AM.
di ba yung mga SINASABI nga ng ibang tao ang magpre-predict how long the band will stay? positive or negative. it will.
ill just pray saan man sila dalhin. they still have my support.
sana nga lang nasa GROUND pa rin ang mga paa nila.
Wednesday, January 25, 2006
disappointed.
Some of those artists which are included in the compilation album of eraser heads songs are not really good enough. parang di lang nila alam yung kinakanta nila. wla. di ko man lang na-feel yung kanta. siguro yung mga new gen lang ang makaka-appreciate nung album. pero kung tulad ko at ng ibang sobrang FAN as in ng eheads. masasawi lang...
pero hindi ko naman nilalahat.
mas okey sana kung kinuha nila yung banda dahil kaya nila interpret yung kanta hindi dahil SIKAT sila ngayon.
ayos!
Some of those artists which are included in the compilation album of eraser heads songs are not really good enough. parang di lang nila alam yung kinakanta nila. wla. di ko man lang na-feel yung kanta. siguro yung mga new gen lang ang makaka-appreciate nung album. pero kung tulad ko at ng ibang sobrang FAN as in ng eheads. masasawi lang...
pero hindi ko naman nilalahat.
mas okey sana kung kinuha nila yung banda dahil kaya nila interpret yung kanta hindi dahil SIKAT sila ngayon.
ayos!
Saturday, January 21, 2006
my life just got started.
maganda pasok ng 2006 at sana eto na talaga yung matagal ko ng pinagdadasal.
nakaalis na si ate puntang dubai. sana mahanap na niya yung buhay niya. sana maging mature na siya sa mga desisyon. independent, responsable. yung maging TALAGANG ATE siya sa amin ni khala. sana rin marealize na niya ngayon na hindi naa kami bumabata para sa mga walang kwentang issue sa pamilya namin. i just wish sana magkaroon siya ng MAHABANG pasensya. gusto kong makitang may mapatunayan siya sa sarili niya.
after all she is not a bad ate to me. kahit lagi kaming nag-aargue nun. nakakamiss rin palang wla akong inaaway. actually tahimik yung bahay namin. nilalamon ng ugong ng bentilador. nakakalungkot,lalo na pag kaming dalawa lang ni khala. hindi naman kami nag aaway pero nauubusan kami ng sasabihin sa isat isa.
nung hinatid namin sa airport si ate, walang tumulong luha sa akin, considering ako ang iyakin. si mader at kahla umiiyak. habang ako. lula. mas kailangan ko kasing bigyan siya ng ngiti kesa luha. ayokong pabaunan siya nun. binigyan ko rin siya ng baong sulat. isang mahabang sulat ng halo halong ewan. kahit siguro magalit siya sa akin at hindi na niya ako kibuin. okey lang. atleast nasabi ko yung mga gusto kong sabihin.
mid of this year magkikita naman kami.
im really praying na sana makasunod na ako sa kanila ni daddy.
i have so many plans.
eto na ang umpisa
sana tuloy tuloy na.
maganda pasok ng 2006 at sana eto na talaga yung matagal ko ng pinagdadasal.
nakaalis na si ate puntang dubai. sana mahanap na niya yung buhay niya. sana maging mature na siya sa mga desisyon. independent, responsable. yung maging TALAGANG ATE siya sa amin ni khala. sana rin marealize na niya ngayon na hindi naa kami bumabata para sa mga walang kwentang issue sa pamilya namin. i just wish sana magkaroon siya ng MAHABANG pasensya. gusto kong makitang may mapatunayan siya sa sarili niya.
after all she is not a bad ate to me. kahit lagi kaming nag-aargue nun. nakakamiss rin palang wla akong inaaway. actually tahimik yung bahay namin. nilalamon ng ugong ng bentilador. nakakalungkot,lalo na pag kaming dalawa lang ni khala. hindi naman kami nag aaway pero nauubusan kami ng sasabihin sa isat isa.
nung hinatid namin sa airport si ate, walang tumulong luha sa akin, considering ako ang iyakin. si mader at kahla umiiyak. habang ako. lula. mas kailangan ko kasing bigyan siya ng ngiti kesa luha. ayokong pabaunan siya nun. binigyan ko rin siya ng baong sulat. isang mahabang sulat ng halo halong ewan. kahit siguro magalit siya sa akin at hindi na niya ako kibuin. okey lang. atleast nasabi ko yung mga gusto kong sabihin.
mid of this year magkikita naman kami.
im really praying na sana makasunod na ako sa kanila ni daddy.
i have so many plans.
eto na ang umpisa
sana tuloy tuloy na.
Tuesday, December 20, 2005
we must remember that christmas is all about CHRIST's COMING...
so, whatever the situation we're in, we should try to awaken the glow of our saviours birth...
ITS CHRISTMAS!
BE HAPPY.
BE THANKFUL!
MALIGAYANG PASKO SA LAHAT!
*******************************************************************************
hmmm..
masaya nga pala ako ngayon.
salamat at may taong nagpasaya sa akin.
kahit sandali lang. thankful ako kasi i experienced to love again.
merry christmas talaga 'to!
so, whatever the situation we're in, we should try to awaken the glow of our saviours birth...
ITS CHRISTMAS!
BE HAPPY.
BE THANKFUL!
MALIGAYANG PASKO SA LAHAT!
*******************************************************************************
hmmm..
masaya nga pala ako ngayon.
salamat at may taong nagpasaya sa akin.
kahit sandali lang. thankful ako kasi i experienced to love again.
merry christmas talaga 'to!
Wednesday, November 23, 2005
ito ang dalawang messages sa akin ng mga matalik kong kaibigan na si JAZ at JAY nung birthday ko. Gusto ko lang i-share kasi sa tuwing binabasa ko 'to ng paulit ulit nabibigyan ako lalo ng pag asa. napakaswerte ko sa kaibigan at hindi nila ako nakakalimutan. SALAMAT SALAMAT! hindi ko alam kung kelan ako makakapagsalamat ng personal. ummm. utang ko muna ang kape! =D makakabawi rin ako.
from JAZ's blog:
(post para sa akin at kay RONS)
would i dare go back to it if the situation pushes me to? hell no. hanggang kaya ko pipilitin kong hindi na kahit pa di rin yan maiiwasan dahil lang tao ako. siguro the point is, enjoy lang. may mga pagkakataon na magandang byahe ang nasasakyan natin, may mga araw ding bad trip pero siguro ang mahalaga ay kung anong ginawa natin habang nasa byahe tayo.
masaya parin ang buhay kahit ocassionally may sayad ang mundo.
my prayers for both of you. kapit lang tayo mga kaibigan. :)
from JAY: (medyo edited nga lang. may mga binura lang akong ibang linya.. hehehe)
SUBJECT: nandito lang ako
from JAZ's blog:
(post para sa akin at kay RONS)
i wish i could tell you not to get depressed anymore. that, hey cheer up, there are still better things in life to be glad about. kaso i've also been there and somehow i know the feeling. mahirap ang pakiramdam ng walang katiyakan ang lahat. mahirap maging malungkot dahil feeling mo walang nangyayari sa buhay mo.
for about a year and a half i felt like i was a tennis ball hurled back and forth across the net. i was riding in a roller coaster set of emotions. it's draining and yes, it's really depressing to the point that sometimes you feel like giving up and forgetting the whole thing. i moped, i pitied myself, i felt overly pathetic. kaso isang araw parang naramdaman ko na nalang na, well ganon talaga. it's one of the reasons why you're here on earth for. to experience not just the beautiful things in life but also the ugly ones kaya it's either you do something about it or you just let it control you. sabi nga ni jessica zafra, "Nothing is more depressing than getting depressed without putting up a fight." kaya sige laban lang tayo. ganyan lang talaga. lilipas din yan. siguro hindi pa ngayon, hindi mamaya, baka bukas o sa isang taon pa. pero sana habang andon tayo laban lang.
sana pede kong sabihin na stop being depressed kaso ayoko kasi naisip ko sa isang banda maganda na rin yung makaranas tayo ng ganyan para kahit papano natututo tayo sa buhay natin. depression made me miserable but at the same time it did me some good. in some ways marami akong natutunan sa sarili ko. at dahil don nagpapasalamat ako.
would i dare go back to it if the situation pushes me to? hell no. hanggang kaya ko pipilitin kong hindi na kahit pa di rin yan maiiwasan dahil lang tao ako. siguro the point is, enjoy lang. may mga pagkakataon na magandang byahe ang nasasakyan natin, may mga araw ding bad trip pero siguro ang mahalaga ay kung anong ginawa natin habang nasa byahe tayo.
masaya parin ang buhay kahit ocassionally may sayad ang mundo.
my prayers for both of you. kapit lang tayo mga kaibigan. :)
from JAY: (medyo edited nga lang. may mga binura lang akong ibang linya.. hehehe)
SUBJECT: nandito lang ako
point by point:-
i never gave up. i delayed myself. and i'm heaads up for the reason why...
- kung ano ang wala sa iyo, hindi mo pa yun kailangan sa ngayon. gamitin mo ng maigi at mabuti ang kung ano ang meron ka. at alam mo kung anu-ano ang mga yun..
-wag mong isipin yung mga 'bakit' dahil yung mga tanong na yon ay laging may sagot. Hindi nga lang agad-agad... At magiging malinaw rin lahat IN DUE TIME. Mag- ingat ka rather sa 'paano'. Kasi yun either you know it or you don't. And it's up to you if you will know it or not.
-the person who never took the chance never had a chance.-excite yourself. do something noone expects you to do. not even you. i left my pride for a better daily life..
-your family cannot be compeled to do otherwise. that's why like i said during the last line, i decided to leave the house by next year.. i already looking for housemates na kilala ko..
-hindi malalaman kung ano yung mga mali kung matatakot kang magkamali. get there and if you're there, call for me (us).
we should talk. personally. tell me when. kahit sunduin kita sa haus nyo. (engeng sketch, if ever, hehe)
Friday, November 18, 2005
insomniac.
natatakot ako.
kaya hindi ako makatulog.
natatakot maulit muli ang walang pagbabagong araw ngayon,
pero kailangan ko pa ring ipikit ang mga mata ko aat mapanaginipan ang dapat sana ay mangyayari na sa buhay ko. kahit sandali lang. mahirap pero pipilitin ko, makalimutan lang ang sakit na dulot ng REALIDAD na MAKAKASAMA ko HABAMBUHAY
Tuesday, November 15, 2005
And now, im 22.
I woke up 6 am.
I waited for the sun to come out, then muni muni ng sandali. I thought about everything that had happened in the past 21 yrs. Of my so-called life. Merong malungkot, may masaya at nakakahiya. Naalala ko rin yung personal struggle na pinagdaanan ko 3 wks ago. It was kinda long compared sa mga previous melancholia ko. Akala ko nga hindi na ako makakarecover. Now, im filling out the spaces I missed. Kelangan kong bumawi sa mga nalampasan ko at mga nakalimutan ko.
Kaya nagsimba ako around 7am. I thanked the lord for all the blessing he has given me. Kahit minsan talagang feeling ko di ko na kinakaya at kadalasan kinukuwestiyon ko na siya. Ilang beses na ako bumitaw sa kanya pero I still find myself coming back to him. At siya, nadyan pa rin. Sumusubok. He just want me to realized and learned something…
Yahweh, thank you so much!
Hmmm. Right after the mass, MR DRUMMER boy was waiting for me outside the church. Treated me out for BRUNCH (hell, yeah, baliktad ang mundo) and had some nice talk. Although very limited lang yung time kasi alam kong pagod na siya at wala pang tulog galling gig. But he drove all the way from south. *sweet* he is such a nice person and I really appreciate such kindness. (That’s another story…)
Anyway, I went back home.
I got all those touching text messages from friends. Ang daming nakaalala kahit yung mga dating hindi nagpaparamdam. They made me feel important. Sana lagi ko nalang bday. Yahoo!
Tapos nag dinner naman kami nila AYN at ODETTE sa MARIO’s kitchen sa rob place. (the best ang sisig dito, try niyo!) LIBRE ULIT.
Nakakahiya na nga sa kanila. I didn’t spend even a single centavo, kahit ako pa naman yung celebrant. I told about it kasi nagseSELF-PITY na naman ako. Wala man lang kasi ako maishare sa kanila. Pero she told me na I dont have to feel that way and they want me to feel better and happy. Siguro this past few days ramdam nila yung bigat ng loob ko na tinatago ko. Hay kelan ba ako makakabayad sa dalawang ‘to. Ang hava na siguro ng utang ko at natatakot akong baka hindi ko na mabayaran. Hindi ko tuloy napigilang umiyak.
Nevertheless. Tagumpay sila at nabuo yung araw ko.
Imagine, I celebrated my birthday with some of the special people in my life. LUCKY ME.
Bago matapos ang gabi. Isang text mula ulit kay DB:
“you are so fortunate at 22 ka na. you should be thankful for that. Naging mabait ka kaya it pays kaya maraming nagmamahal sayo. Sana tuloy mo lang yan. Kahit daming hassle ang buhay, nandito naman ako, este kami. Mag iingat ka kagi.”- 23:36 Nov.13, 2005
salamat sa mga bumati. I really appreciate it. Ilabyouol. alam niyo na kung sino kayo.
I woke up 6 am.
I waited for the sun to come out, then muni muni ng sandali. I thought about everything that had happened in the past 21 yrs. Of my so-called life. Merong malungkot, may masaya at nakakahiya. Naalala ko rin yung personal struggle na pinagdaanan ko 3 wks ago. It was kinda long compared sa mga previous melancholia ko. Akala ko nga hindi na ako makakarecover. Now, im filling out the spaces I missed. Kelangan kong bumawi sa mga nalampasan ko at mga nakalimutan ko.
Kaya nagsimba ako around 7am. I thanked the lord for all the blessing he has given me. Kahit minsan talagang feeling ko di ko na kinakaya at kadalasan kinukuwestiyon ko na siya. Ilang beses na ako bumitaw sa kanya pero I still find myself coming back to him. At siya, nadyan pa rin. Sumusubok. He just want me to realized and learned something…
Yahweh, thank you so much!
Hmmm. Right after the mass, MR DRUMMER boy was waiting for me outside the church. Treated me out for BRUNCH (hell, yeah, baliktad ang mundo) and had some nice talk. Although very limited lang yung time kasi alam kong pagod na siya at wala pang tulog galling gig. But he drove all the way from south. *sweet* he is such a nice person and I really appreciate such kindness. (That’s another story…)
Anyway, I went back home.
I got all those touching text messages from friends. Ang daming nakaalala kahit yung mga dating hindi nagpaparamdam. They made me feel important. Sana lagi ko nalang bday. Yahoo!
Tapos nag dinner naman kami nila AYN at ODETTE sa MARIO’s kitchen sa rob place. (the best ang sisig dito, try niyo!) LIBRE ULIT.
Nakakahiya na nga sa kanila. I didn’t spend even a single centavo, kahit ako pa naman yung celebrant. I told about it kasi nagseSELF-PITY na naman ako. Wala man lang kasi ako maishare sa kanila. Pero she told me na I dont have to feel that way and they want me to feel better and happy. Siguro this past few days ramdam nila yung bigat ng loob ko na tinatago ko. Hay kelan ba ako makakabayad sa dalawang ‘to. Ang hava na siguro ng utang ko at natatakot akong baka hindi ko na mabayaran. Hindi ko tuloy napigilang umiyak.
Nevertheless. Tagumpay sila at nabuo yung araw ko.
Imagine, I celebrated my birthday with some of the special people in my life. LUCKY ME.
Bago matapos ang gabi. Isang text mula ulit kay DB:
“you are so fortunate at 22 ka na. you should be thankful for that. Naging mabait ka kaya it pays kaya maraming nagmamahal sayo. Sana tuloy mo lang yan. Kahit daming hassle ang buhay, nandito naman ako, este kami. Mag iingat ka kagi.”- 23:36 Nov.13, 2005
salamat sa mga bumati. I really appreciate it. Ilabyouol. alam niyo na kung sino kayo.
Friday, November 04, 2005
i was once told by a friend na DONT give up searching for my life.
eh pano ano gagawin mo kung isang taong alam mong malakas ang loob at nagpapalakas ng loob mo dahil pareho kayo ng situtaion eh nag give up na lang and he just let the wind blows over his feet and gave up his independence. shet di ba.
PEOPLE change ika nga pero pano kung sarili mo minsan hindi mo maramdaman ng may nagbabago? "tatangapin nalang ba ang malupit na tadhana? o kayay tatanggapin nalang ba na sawi at di pinagpala"-- oo KANTA yan at tulad ng kanta na yan, sinasalamin niya ang nararamadaman ko.
potah,
madaling magbigay ng salita sa iba na KAYA mo yan pero sa totoo lang sa loob ko, napakahirap nun lalo na kung gusto mo talagang mag give up nalng at hayaan nalang ang IBANG TAO ang mag manipulate at magmaneho ng buhay ko.
sa totoo lang naiiyak na ako kung bakit patuloy kong pinagkakaiit sa sarili ko yung PAG ASA.
simula MAY 3 beses na akong nagresign.(prudential, aboitiz, mcu ) lingid sa kaalaman LALO ng ng mga KAIBIGAN ko. hindi ko sinsabi kasi alam kong isa lang ang madidinig ko: "BAKIT?".
at hanggang ngayon 3 na rin ang trabahong tinanggihan ko.
"bakit?" napakalaking tanong. kung BAKIT kasi yan nalang ang laging tinatanong, hindi ba pwedeng mauna muna yung tanong na "ANO... ano ang balak mo?"
madalas kong sinasabi ang problema ko sa mga BOY-frends ko kasi alam ko, (fixated na yata ako sa sasabihin ng mga babaeng katulad ko-- at ang katagang KAYA MO YAN, ANO KA BA? )sinasabi lang nila yun kasi wla sila sa lugar ko. at least kahit papano pag boy, mura ang inaabot ko. KATOTOHAN. kaya pasintabi sa iba kung sa iba niyo pa nalalaman ang problema ko.
nagalit may YUNG iba diya sa akin sa pagiging selfish ko. i think time naman na maging madamot ako sa oras, sa pramdam.
gusto ko muling maexcite.
********
naiinis ako sa daddy ko, sa mommy ko, sa mga kapatid ko...
kung bakit napakabait nila sa akin kasi hindi man lang nila tinatanong kung ano nararamadaman ko.
kung bakit mataas ang expectation sa akin samantalang hindi naman ako panaganay, na sa sobrang taas, wla akong napapala. na naaawa ako sa sarili ko kasi wla akong magawa, na inuunahan ako ng takot dahil ayaw kong PUMALYA. na feeling ko sa kahit anong lakas ng sigaw ko hindi ako madidinig.
napatuloy akong naghahanap at kung may nahanap, i turned it down because of that fear i feel.
i was about to leave last sept 23 for china.
hindi nila alam yun. hindi ko pinaalam.
placement nalang ang kulang, GO na dapat ako.
sept 14 na deadline, hindi ko pa rin sinasabi, hanggang sa naBLACKLIST na ako sa agency na yun.
hanggang ngayon, hindi ko alam yung gagawin ko. hindi ko alam kung may mangyayari sa akin o kung may mangyayari pa sa buhay ko.
pinili ko ngang hindi sabihin kahit sinong kaibigan ko, kasi ang balak ko mag teleport nalang ng wlang nakakaalam. para magugulat nalang yung iba.
ang masasabi ko lang "do not trust this hope, it has forsaken this land".
i dont need your WHY's i just need the word IM HERE.
napapagod na ako..
sabi nga ni jaz...
the mind is tired.
the heart is tired.
the spirit is wandering.
the soul is restlessly stirring.
eh pano ano gagawin mo kung isang taong alam mong malakas ang loob at nagpapalakas ng loob mo dahil pareho kayo ng situtaion eh nag give up na lang and he just let the wind blows over his feet and gave up his independence. shet di ba.
PEOPLE change ika nga pero pano kung sarili mo minsan hindi mo maramdaman ng may nagbabago? "tatangapin nalang ba ang malupit na tadhana? o kayay tatanggapin nalang ba na sawi at di pinagpala"-- oo KANTA yan at tulad ng kanta na yan, sinasalamin niya ang nararamadaman ko.
potah,
madaling magbigay ng salita sa iba na KAYA mo yan pero sa totoo lang sa loob ko, napakahirap nun lalo na kung gusto mo talagang mag give up nalng at hayaan nalang ang IBANG TAO ang mag manipulate at magmaneho ng buhay ko.
sa totoo lang naiiyak na ako kung bakit patuloy kong pinagkakaiit sa sarili ko yung PAG ASA.
simula MAY 3 beses na akong nagresign.(prudential, aboitiz, mcu ) lingid sa kaalaman LALO ng ng mga KAIBIGAN ko. hindi ko sinsabi kasi alam kong isa lang ang madidinig ko: "BAKIT?".
at hanggang ngayon 3 na rin ang trabahong tinanggihan ko.
"bakit?" napakalaking tanong. kung BAKIT kasi yan nalang ang laging tinatanong, hindi ba pwedeng mauna muna yung tanong na "ANO... ano ang balak mo?"
madalas kong sinasabi ang problema ko sa mga BOY-frends ko kasi alam ko, (fixated na yata ako sa sasabihin ng mga babaeng katulad ko-- at ang katagang KAYA MO YAN, ANO KA BA? )sinasabi lang nila yun kasi wla sila sa lugar ko. at least kahit papano pag boy, mura ang inaabot ko. KATOTOHAN. kaya pasintabi sa iba kung sa iba niyo pa nalalaman ang problema ko.
nagalit may YUNG iba diya sa akin sa pagiging selfish ko. i think time naman na maging madamot ako sa oras, sa pramdam.
gusto ko muling maexcite.
********
naiinis ako sa daddy ko, sa mommy ko, sa mga kapatid ko...
kung bakit napakabait nila sa akin kasi hindi man lang nila tinatanong kung ano nararamadaman ko.
kung bakit mataas ang expectation sa akin samantalang hindi naman ako panaganay, na sa sobrang taas, wla akong napapala. na naaawa ako sa sarili ko kasi wla akong magawa, na inuunahan ako ng takot dahil ayaw kong PUMALYA. na feeling ko sa kahit anong lakas ng sigaw ko hindi ako madidinig.
napatuloy akong naghahanap at kung may nahanap, i turned it down because of that fear i feel.
i was about to leave last sept 23 for china.
hindi nila alam yun. hindi ko pinaalam.
placement nalang ang kulang, GO na dapat ako.
sept 14 na deadline, hindi ko pa rin sinasabi, hanggang sa naBLACKLIST na ako sa agency na yun.
hanggang ngayon, hindi ko alam yung gagawin ko. hindi ko alam kung may mangyayari sa akin o kung may mangyayari pa sa buhay ko.
pinili ko ngang hindi sabihin kahit sinong kaibigan ko, kasi ang balak ko mag teleport nalang ng wlang nakakaalam. para magugulat nalang yung iba.
ang masasabi ko lang "do not trust this hope, it has forsaken this land".
i dont need your WHY's i just need the word IM HERE.
napapagod na ako..
sabi nga ni jaz...
the mind is tired.
the heart is tired.
the spirit is wandering.
the soul is restlessly stirring.
Subscribe to:
Posts (Atom)