SA buong linggo, Friday lang ang heaven day para sakin dahil makakapag internet rin ako na ipinagkakait samin sa office.

friday rin ang loaded day para mga comp shop dito sa Dubai. Mostly pinoy ang laman ng mga ito. tulad ngayon. parang palenke ang kinalalagyan ko. Imbes na mag emote ako sa sarili kong problema, mukha atang inihahain ko pa ang mga tenga ko s amga problema ng mga kapwa ko pinoy sa loob ng comp shop na ito.

biro mo, itong katabi ko ang problema nilang mag asawa eh yung bubong ng bahay ng magulang nila.

itong isa ko pang katabi. Mukhang ka-chat niya ang asawa niya sa Pinas habang katabi naman niya yung asawa niya rito sa Dubai. Komplikado ito.

samantalang ako, problema pa rin ang pera. hahaha...

Sobrang init na ulit dito ngayon. sa tantsa ko, 43 Degrees na ulit tulad nung isang araw. nakakasunog sa balat. tumatagos sa damit. ang itim ko na naman. kailangan ko ulit bumili ng katakot takot na sunblock para naman pag uwi ko sa pinas sa JANUARY, hindi nila sasabihin na nangaling lang ako sa Cebu or sa Davao sa kaitiman ko.

Speaking of PAG-UWI. lapit na yun. 2 months nalang at ma-coconfirm na ako (hopefully). tas 6 months nalang pwede na ako umuwi. (ang mahirap lang dun, til now wala pa rin akong ipon)

pero sige try kong umpisahan na yan.

makikita ko na rin kayo?

pasalubong? hmm. pag iisipan ko yan.

ciao!

I was hurt as much as I was happy as much as I loved. And I dont need the rivermaya pin, cd and others stuffs back. It will just remind me of so much pain that was/is you. Something you dont understand and will never do. Throw it away. I dont want it. I want you out, totally.

I used to remember my own dying moment, I thought of my friend, kaaway and you the whole picture of you. I still love you and I hate it. I want to say it out loud for the last time because you cant. Because you DONT. I love you and Ill say it because I can. Because as much as I try (God knows how hard) you still haunt me. You still make me cry and im crying now. Again. Im pretty sure you didnt cry for me.

My bilins still stand. I know how little of worth I am/was to you. Maybe I hate you because I still love you. And thats my problem. Have a good life. Hanggat may thursday maaalala kita. Hanggat nakakakain ako ng monggo at donut, hanggat may nueva ecija, hanggat siguro nabubuhay ako maaalala kita. GANON KITA MINAHAL. Sana di ka magtaka kung bakit ganito ako nasasaktan at nagalit. It only equates to how much I loved you, and how much you NEVER loved me. Pathetic no? I dunno neil, I refuse to cry anymore but you still make me. I get fresh wounds everytime I hear about you, add that to the healing and healed wounds that get sore too, everytime I remember you. Ganon pa rin kasakit. Baka ganon pa rin ako nagmamahal. Di ako nahihiyang aminin sa yo yun dahil alam kong walang saysay ang pagmamahal ko sa yo. At di rin ako nahihiya dahil yun ang totoo.

I wish you were even half as brave as I am. I hope this wont happen to you or her, ever. I am sorry I annoys you. I am sorry I love you. I am so sorry for feeling too much. I am so sorry. Goodbye. Goodbye. I miss you. -->

so the fever is not yet over. you can hear emiratis screaming to the fullest and making theirselves noticed on the streets. The football spirit is present in everyone as people carried UAE flags, decorated their cars and even painted their faces and clothes green, white, red and black.

****
anyway, For two days straight, im very unlucky to be caught in 3 hours traffic in Dubai because of this exhilaration but fortunate enough to come home with my arms, feet and my whole body parts together. Traveling in the city is not very easy especially when you come across those rude emirati drivers. SIGA at feeling sa kanila ang kalsada. as if you're in a roller coaster. I always say "parang nasa isang hukay ang paa ko pag bumabiyahe ako." =D

finally, matatawag ko na ang sarili kong MAY TRABAHO.

after 6 months na paghihintay nakuha ko na yung gusto kong trabaho. ganun pala talaga dapat. kailangang maghintay, kailangang mainip paminsan minsan, kailangan magtiyaga, kailangan malaman ko muna kung paano magpasensya para makuha ko yung gusto ko. hindi ko pinlano lahat pero dumating nalang yung pagkakataon sa tamang oras. oo tama. yung ang term dun, TAMANG oras. worth it ang paghihintay ko kahit pa iba na ang visa ko. EMPLOYMENT visa pero mas alam ko ngayong may kasiguraduhan na yung dinadaaanan ko.

maraming nagsasabing suwerte daw ako kasi nasa malaking company ako ngayon ng UAE nagwowork, pero lagi kong sinasabing, ngayong lang dumating yung time ko. wala ngang maniwala sa mga dinaanan ko, physically, mentally, socially, morally, lahat nang may LY sa dulo. at syempre EMOTIONALLY. nakakatorture ang unang mga buwan ko dito. alam niyo yung parang pumapadyak ka na sa sobrang inis mo at wala kang magawa sa pagkakataon na yun. ganun yung feeling ko lagi dati. suicide.

pero ngayon, mas magaan na, 60% ang inilutang ko sa hangin.

mas nakakatawa na ako ng maluwag, mas marami pa akong natututunan sa bagong ENVIRONMENT ko. alam ko, maraming nagdasal sa akin at naniwalang makakaahon rin ako sa lusak =? pero, nakalubog pa ang mga paa ko, alam kong tuluyan na rin akong makakaahon. kelangan lang talagang magHINTAY.

salamat. =D

actually, hindi kami nasanay na marami ang tao sa bahay, kahit nung sa pinas. i only lived with my mom, si ate at si khala. si daddy kung minsan pag dumadating sa abroad. pero 1month lang siya nag iistay so parang sanay kami wala yung existence ng lalaki sa bahay. minsan yung mga pinsan ko galing nueva ecija, pero bisita sila eh at kamag anak/ kilala at hindi sila ganun nagtatagal sa bahay. so i really dont have any idea to live with STRANGERS simula nung dumating ako dito.

malaking adjustment. unang una. noon kasi, pag may bisita sa bahay, anti-social ako, magpapakita lang ako sa bisita tapos magtatago na ako sa kwarto namin, kahit pa relatives namin yan. wala talaga akong lakas ng loob mag entertain ng bisita. tas, ayoko ng matanong. lalo na sa personal na bagay, tanong kung san nabili ang ganito ganyan na display sa bahay, sino nagluto and this and that. in short hindi talaga ako sanay na may tao sa bahay namin. feeling ko ang sikip ng pakiramdam ko.

pagdating ko rito, iba. ang dami namin dito sa bahay. no choice eh, kailangan mag pa boarder at mag-pa bedspace para makatulong sa bayad sa malaking renta sa bahay na buwan buwan itinataas ng government ng UAE.

minsan di lang talaga maalis sakin ang mabuwisit sa mga halimaw na kasama namin sa flat na ito. iba iba pala talaga ang tao. may asal hayop, ugaling tiga bundok, may nocturnal, may baboy at iba pa.

eto ang sa palagay kong mga DISADVANTAGES ng may IBANG TAONG KASAMA sa bahay:

* kalinisan- kung ako kasama mo ako sa bahay, (o kahit yung mga kapatid ko) maselan kami sa BANYO. araw araw nililinis dapat, lalo na pagkatapos gamitin. kasi pag hindi nagreretain ang amoy at yung clutter sa tiles. pag di mo nilinis at pinatagal mo, hindi na matatanggal yun kahit anong gawin mong buhos ng disinfectant dyan. kahit inaantok ako at pagod na pagod, talagang lilinisin ko yun. ang kaso, dito, araw araw kong nililinis pero parang umaabuso ang mga tao, feeling nila kasi MAY MAGLILINIS kaya di na nila nililinis kahit pagkatapos nilang gamitin. ang nakakaasar. iniiAASA na nila samin ni ate yung maintenance ng CR. minsan sobrang asar ko hindi ko nga nilinis ng ilang araw, kahit msaakit sa loob ko. pero di ko rin natiis kasi hindi ko kayang gamitin ng ganun ang hitsura. masama mang pakinggan, OC ata ako. pramis, hindi ako Nata-ta*, pag madumi ang CR. ako rin ang naapektuhan kaya no choice ako kung hindi linisin. pinag sabihan na nila ate yung mga tao na yun, pero after ilang araw ulit, balik na sila ulit sa dati pati ang constipation ko. sa umaga sympre lilinisin ko yun, since the whole day wala kami ni ate rito at gabi na kami uuwi. naku, dadatnan ko nalang na ganun kasama ang hitsura ng banyo. pagod na nga ako tapos ang sama sa feeling na hindi ako matata* sa gabi. errr. masama pa nito. akala ni daddy hindi kami naglilinis ng bahay. shoot!

*privacy- kelangan ko nito. pag may kasama ka sa kwarto (kahit pa babae). di maiiwasan talaga yung hindi ka nila madidinig pag may kausap kang tao sa fone, or pag mabibihis ka, pag may mga personal na GAMIT, pag sarili kang pagkain. willing ko naman ishare yung iba, kaya lang minsan kahit ilimit mo yung BOUNDARIES, may mga pilit paring nakiki sabit sa buhay ko. may lumalagpas parin kahit anong gawin. nagiging OPEN kasi ang isat isa eh. kaya minsan feeling nila super close na kayo at pwde na silang mang himasok sa buhay ng may buhay. hindi ko rin naman tinuturing silang IBA sakin. parang sila na rin naman ang 2nd family ko rito. pero i think everyone should know their perimeter. parang ikaw sa kaibigan mo. alam mo dapat kung hanggang saan kalang pwede diba?

*katahimikan- naiinitindihan kong may mga time talagang minsan di ka makatulog at gusto mo nalang makipagkwentuhan til the next millenium. gusto ko naman din yun. pero wag naman lagi lagi na sinasanay niyo na ang sarili niyong gawing pampatulog sa gabi ang kwentuhang wala ring sensei minsan. may mga taong gustong MATULOG NG MAAGA, may gustong magpahinga, mahiga at magtulog-tuluggan at mag daydream, meron ring gusto ng mahabang tulog, yung tuloy tuloy at walang gigising.

*ang sakin sakin- hindi ako madamot, nagpapahiram naman ako, pero bakit simpleng "pahiram nito ah? at salamat" hindi pa masabi? sila na nanghiram, sila pa galit. masamang angkinin rin ang hindi sayo diba? masama rin magbasa ng diary ng may diary. kahit pa wala akong secrets dun. sakin pa rin yun diba?

this home is never been sweet home for me. totoo.

MOST PLAYED SONG OVER MY HEAD and i can truly feel every single words of it. im gonna cry any moment from now again errr...

HOME- michael buble

Another summer day
Is come and gone away
In Paris and Rome
But I wanna go home
Mmmmmmmm

Maybe surrounded by
A million people I
Still feel all alone
I just wanna go home
Oh I miss you, you know

And I’ve been keeping all the letters that I wrote to you
Each one a line or two
“I’m fine baby, how are you?”
Well I would send them but I know that it’s just not enough
My words were cold and flat
And you deserve more than that

Another aerorplane
Another sunny place
I’m lucky I know
But I wanna go home
Mmmm, I’ve got to go home

Let me go home
I’m just too far from where you are
I wanna come home

And I feel just like I’m living someone else’s life
It’s like I just stepped outside
When everything was going right
And I know just why you could not
Come along with me
But this was not your dream
But you always believe in me

Another winter day has come
And gone away
And even Paris and Rome
And I wanna go home
Let me go home

And I’m surrounded by
A million people I
Still feel alone
Oh, let go home
Oh, I miss you, you know

Let me go home
I’ve had my run
Baby, I’m done
I gotta go home
Let me go home
It will all right
I’ll be home tonight
I’m coming back home

HAPPY NEW YEAR TO ALL!

HOY GROUPIE/POSER/ PRETENDER or WHATEVER YOU WANT TO CALL YOURSELF!!!

i dont know you and you DONT KNOW me kaya please stop bugging me?

i dont care kung napanuod mo na lahat ng GIGS NG MGA USO at nag UUSO USOHANG banda ngayon. wala rin akong paki-alam kung MEMBER KA NG LAHAT ng mailing list ng BANDA sa pilipinas.

sorry ka hindi ako katulad mong kailangan pang ipagsigawan sa mundong nakapag papicture ka sa feeling mo papatulan kang ROCKSTAR. IM A FAN not BECAUSE OF FAME or THEIR FACE. FAN ako kahit sa isang bandang tumutug-tog lang sa kanto namin at di kilala. FAN AKO DAHIL SA MUSIC AT HINDI SA KAHIT ANO PA MAN. kung mukha lang ang hinahanap ko eh di sana hahanap nalang ako ng ARTISTANG MARUNONG KUMANTA o TUMUGTOG NG GITARA. F-A-N ako kasi ginagamit ko ang TENGA ko sa pakikinig ng MUSIC. hindi ako umiidolo dahil gwafo ang isang banda at gusto ko lang kulektahin lahat ng poster nila. hindi ako tulad niyo. na nagpupunta sa gig para pumorma at MAG PACUTE at KUMUHA NG CHISMIS.

fan ako mula ng nag umpisa ang ISANG BANDA hindi DAHIL MAY CURRENT SINGLE SILANG PUMAPATOK sa PANDARAYA SA MYX o KAHIT ANONG HIT CHART DYAN.

kahit hindi ako oras oras nagpupunta sa gig, sumusuporta pa rin ako kahit nasa malayo ako o hindi ko sila nakikita. BIBILI PA RIN AKO NG ALBUM KAHIT HINDI AKO MAGPAPICTURE.

baka di mo pa kayang idefine ang GROUPIE ha?

kawawa ka naman.

went out with my super friends CLENG and HOLIDAY last night. punta kami ST. MARY's Catholic Church, attend ng mass para sa death anniversary ng papa ni cleng. medyo late na natapos around 9:00pm kaya we had to hurry up our long over-dued kwentuhan. from the church mga 500meters away yung bus stop eh since winter at sobrang lamig ng hangin, kinarir namin ang paglalakad sa sidewalk na para kaming nasa korea tele-novela na pinagigitnaan ng mga puno ang daan. ang lamig pero ang init ng mga mukha namin kakatawa. si cleng nag momodel modelan si dyann naman kunyari nag iinarte. at ako tiga masid sa paligid dahil lahat ng dumadaang sasakyan bumubusina sa amin. nadistract ata sa mga ginagawa naming kalokohan. tapos ilang meters lang yung isang batch ng mga police na nagbabantay sa bahay ng shiekh. tawa kami ng tawa kasi kahit umaambon na at mamatay na kami sa lamig pero sige pa rin ang picturan naming tatlo. ako si aleng photographer, konsintidor. kahit ang dilim dilim sa lugar na yun at hindi nakayanan ng flash ng cam shot pa rin ng shot.

at dahil kay HOLIDAY DYANN TEODORO ang digicam, asa pa kami ni cleng na sisipagin mag upload o mag send sa email yun.tamad pa rin!

it took us 45 minutes para makaabot sa bus stop na yun. pero ung dalawa natigilan sa kakatawa nung nakita na yung oras sa bus. 9:55 na eh 10:30 yung last trip. traffic papunta sa bus station kaya gudlak samin kung umabot kami sa oras. nag alala sila sa sarili nila hindi para sakin. hahaha. "eh di ba ako dapat ako dahil ako ang pinaka malayong bahay?"

pag dating namin dun 1020 na ata basta kumain muna kami ng shawarmang walang lasa na dahil sa pagmamadali. ang haba ng pila eh, pero okey lang kasi ladies first naman dito. hindi naman ganun karamihan ang nakapilang babae kaya mauuuna pa rin ako. kung nakita niyo siguro kami kung pano kami naghiwahiwalay matatawa kayo kasi ako sa kaliwa papuntang AJMAN, si dyann sa kanan papuntang JUMEIRAH at si cleng sa gitna papuntang BUR DUBAI. hirap na hirap na yung mata namin sa antok pero alam ko masaya kami at nagkita-kita kami ulit.

hay,bukasgisingulitngalas-4puntangofficekainuwiulittulogna.

thursday naman eh. last day of work!!!
yahoo!

RAKRAKAN SA DUBAI: BAMBOO and PAROKYA NI EDGAR live last December 8, 2006.

Ang layo nung venue nasa industrial area na ng Dubai so medyo liblib na place. Malaki yung venue sobra, 8000 tickets sold out! yung kasama nga ni super friend cleng eh buti nakabili pa ng ticket sa isang pinoy na may sobrang ticket. october palang kasi may ticket selling na for 40 dirhams or 520 pesos. pero kami ni cleng 3 weeks before nung concert nakabili, pero 50 dhms na. sayang yung 10 pero sige na nga, no choice eh.

dumating kami dun sa venue ng 630, hinatid kami nung landlord ni cleng na nag-cacar lift. bale apat kami. ako si cleng, si noel-anak nung LL niya at si anne yung boardmate niya. mahaba na yung pili tapos feeling ko nasa pinas ako kasi halos lahat ng nanuod ka age-range namin ni cleng. kaya lang parang nasa sosyal na school fair kasi yung mga batang yun eh yung mga dito na lumaki at nag aaral so mga CONYOTIC ang mga dating, they're speaking english pa and making pa cute and super porma with their winter attire. so ayun nga, tipong nagpunta lang dun para masabihan na NANUOD SILA NG concert ng HOTTEST BAND ng pinas.

pero meron rin namang ibang parang makikipag rakrakan talaga. outfit kung outfit huh. kami naman ni cleng, parang nasusuka sa mga nakikita at naririnig namin kasi parang yung mga batang yun eh hindi ata alam ang pinuntahan.

tinawagan ko na si ate jovy, nasa unahan na daw sila ng gate, malapit ng makapasok. sabi ko sige try kong magkita kami mamaya sa field. tumawag si carlo, sabi ko nakapili na kami, sila namang ng mga friends niya di pa rin makasakay sa FREE SHUTTLE SERVICE ng TFC. mahaba daw ang pila at nagiintay pa sila. si wan naman tinatawagan ko sarado ang fone.

pila nga. BAWAL ANG PABANGO, PAGKAIN at below 13 yrs old na walang accompany na alalay. hay, buti nalang si noel umabot pa, kaka 14 lang nung isang araw tapos wala pang dalang kopya ng visa.

pagpasok, iniwan ko pa pabango ko, (pero nakuha ko rin after nung gig)tapos yung mga binili namin ni cleng na pagkain, nawala ng isang iglap, di na pwedeng makuha. hindi naman kami pwede lumabas ulit at umalis sa pila. ang haba kaya nun at ang tagal naming nakapila para lang kainin yung mga chicha na yun. sayang talaga. pag naaalala ko. tsktsktsk.

sa bandang right side kami ng stage naka tambay. ang dami ng taong nagsisiksikan. ang init na, lahat tanggalan na ng sweater. (buti nalang walang indiano at patan na umextrang manuod kung hindi patay tayo dyan!) tawag ako ulit kay ate jovy, nasa left side daw sila pinapapunta ako dun dahil andun daw sila bambs, nakikita na daw niya. naku po. ang laki ng field na yun para umikot ako sa kabila. so madaling salita, hindi ako nakapunta dun para makipag kita sa kanya. si carlo dumating na rin pero nasa gitna daw sila. nung medyo nagstart na yung set nila bamboo, nagstart na rin kami ni cleng manulak at sumngit. ayun medyo umabot na kami sa gitna pero hanggang dun nalang talaga, di na kaya ng powers namin. pwede na rin. ewan ko kung asan siya dun sa mga taong nandun. di na niya ako ulit nakontak kasi nawalan ng signal dun sa pwesto namin.

eto set list ng bamboo: (hindi in-order)
much has been said, kung ayaw mo wag mo, elesi, these days, awit ng kabataan, masaya, hallelujah, FU, Mr. clay at syempre ang feel na feel ko ng mga oras na yun, NOYPI.

nung sa parokya naman ang kulit ni chito, puro salita at patawa, ginawang stand up comedy yun set nila. kwento ng kwento tapos pa request naman ng pa request kakantahin daw nila hanggang mamatay kami sa ginaw. every other song nagpapatawa. actually halos naubos oras nila sa kakapatawa. which was good naman pero parang nabitin ako sa mga kinanta nila.

eto set list nila: (hindi in-order)
halaga, narda, yes yes show, mr. suave, para sayo ( ni manny paqcuiao), para sayo, papa cologne, dont touch my birdie (nakakatawa kasi my action pa talaga!) chikinini, this guy is inlove with you.. meron pa silang dalawang song na di na namin natapos kasi lumabas na kami kasi yung sundo namin eh epal at maagang dumating. para daw iwas trapik. tae talaga.

masaya yung set ng PNE, medyo naghihiyawan nung chikini at dont touch may birdie, medyo kumplekado kasi at may action pa si chito na kung ano anong GREEN at baka masita sila at makulong siya ng hindi oras. sabi niya pa nga, "bahala na kung makulong ako, minsan lang naman kami mag punta sa dubai".

hahaha. alam niyo naman dito sa middle east mga conservative daw ang karamihan pero ang iba dun sa karamihan na yun eh mga walang kasing bastos rin tulad ni chito.

some pictures taken from my fuckin' camera, ill post soon... =D

"LOST LOVE IS STILL LOVE" mitch albom

kahapon pag gising ko ikaw yun naalala ko agad kasi napanaginipan kita at ikaw ang dahilan kung bakit ako nagising ng maaga. sa panaginip ko maayos na naman tayo, parang walang nangyari, parang wala na naman sayo lahat. sabagay, pinilit ko ng kalimutan lahat ng naramdaman ko sayo kaya siguro akala mo okey na ako.

pag biyahe ko sa bus nakita kita ulit, naramdaman kita ulit. ikaw yun, kahit pa alam ko guni-guni ko lang yun. nakita kita sa gilid ng mga mata ko, yung facade mo hindi ako pwedeng magkamali, kasi kilalalang kilala pa rin kita. parang hindi ka nagbago, ang pinagkaiba lang, talagang HINDI totoong nakita kita. hindi totoong sumulpot ka nalang sa harapan ko. hindi pwedeng magkatotoong makikita ng mata ko yun hinabol ko ng tingin sa labas ng bintana ng bus. wala ka talaga dun.

pero...
pagkatapos ng mahabang panahon naramdaman ko ulit yun.
ilang buwan na bang hindi tayo nag uusap o nagkikita man lang.
gusto at handa na ba kitang makita ulit?
ikaw ba talaga yun?
nandito ka rin ba?
iniisip mo rin ba ako? hinahanap mo ba na ba ako?
naalala mo man lang ba ako?

ano na naman ba ito?...

http://img.photobucket.com/albums/v69/lifeisafairytale/635961092l.jpg

Spelling FREEDOM

FREEDOM kapag di ako tumingin sa orasan dahil hindi ako nag aalala sa oras

FREEDOM kapag kahit traffic di ako tensyonadong makauwi sa tamang oras

FREEDOM kapag nakakarating ako sa gusto kong puntahan kahit mag isa

FREEDOM kapag ang alam ng lahat nasa dubai ako pero papunta pala akong ABU DHABI

FREEDOM kapag kahit walang perang pamasahe, may mabait na kapwa pinoy na iHIHITCH ako sa sasakyan nila ng libre

FREEDOM kapag nakasama ko buong araw yung super friend kong matagal na hindi nakita

FREEDOM kapag matagal na akong nasa bus station pero nakatitig lang sa mga bus na umaalis, nag iisip kung anong dapat sakyan pauwi o uuwi pa ba ako.

FREEDOM kapag magaan ang loob ko dahil wala ako sa bahay at feeling ko ngayon lang ako NAKAHINGA ng maayos sa buong buhay ko.

FREEDOM kapag kahit ilang oras lang naging selfish ako at wala akong pakialam sa iba.

FREEDOM kapag low batt fone ko at hindi ko inaalala kung mat tatawag sakin para icheck ako kung nasan na ako or kung nahuli ba ako ng CID dahil wala akong dalang kopya ng passport at visa ko.

FREEDOM kapag uuwi ako ng kahit anong oras ko gustuhin kahit pa napadpad ako kung san

FREEDOM kahit san at wala rin akong paki kung nawawala na pala ako o tama ba direksyon ko.

wag kasing ma-pride!

nung isang linggo, pinasama ako ni daddy sa mga member ng CHRISTIAN LIFE PROGRAM- CFC members papuntang FUJEIRAH. mga pinoy families na nag ccamping weekly para sa community nila. para daw marami akong makilala at makarating ako sa border.

yung isang "brother" dun. si bro. caesar nakipag kwentuhan sakin. masarap siyang kausap at masarap pakinggan yung mga kwentong pamilya nila. kung paano sila bumuo ng pamilya dito sa UAE. matagal na daw sila rito simula 80's pa. wala pang matataas na building dito eh nandito na sila. isa rin sila sa mag asawa na mga pioneer ng Couples for Christ dito sa emirates.

marami na silang natulungang mga pinoy makahanap ng trabaho. marami na rin silang pinoy na tinulungan magbalik loob sa taas.

at hanggang ngayon, lumipas na ang ilang araw, iniisip ko pa rin yung mga sinabi niya, pati yung mga nangyari nitong mga nakaraang araw. weird ba talaga at feeling ko ngayon lang ako nakaramdam ng existence?

inaamin ko, nawalan na ako ng ganang magdasal. kasi ilang beses akong nagdadasal sa isang araw. hindi ko alam kung nadidinig ba niya? o naririndi na siya sa mga dasal ko. hanggang sa nagsawa na ako kasi parang kahit anong klaseng paraan ang gawin ko palang pagdadasal, wala rin nangyayari. at paulit ulit lang ang problema ko. at tuwing taimtim akong nagdadasal may mas MALALANG problema ang dumdating. lahat ng paraan ginagawa ko at ginawa ko na pero parang wala pa rin siyang nadidinig. ang masakit dun, hindi ako nakalimot.

tapos sabi niya sa akin:
"...hindi ka na kasi nagdadasal, hindi ka na humihingi sa kanya. itry mong katukin siya ulit at pagbibigyan ka niya. WAG kang magmataas kasi tao lang tayo. sabihin mo sa kanya pag lalabas ka ng flat niyo, panubayan ka niya at ipaubaya mo lahat ng mangyayari sayo sa araw na yun sa kanya, wag ikaw ang magkontrol sa buhay mo.."

ako naman sa sarili ko parang ang corny ata at tinatanong ko sa sarili nung mga oras na yun kung anong pinagsasasabi ng taong yun at di ko naman sila kilala at bakit nandun ako sa oras na yun na dapat tulog na ako sa mainit na kama namin at hindi ako nanginginig sa lamig sa pagtulog sa tent.

tapos kinabukasan lumakad ako ulit sa dubai. habang nasa biyahe ako sinubukan ko ulit magdasal, hinamon ko siya. ang sama ko pero habang nakatingin ako sa langit sabi ko sa sarili ko, patunayan niyang nadiding niya ako. sa totoo lang kulang ang pera kong papunta ng dubai. kung iisipin ko talagang hindi ako makakauwi. tapos di ko pa alam yung saktong location ng pupuntahan kong interview. pero pagbaba ko sa bus station, may nakilala akong pinay, papunta rin sa pupuntahan ko. isinabay niya ako sa kotse niya, binigyan niya rin ako ng referral sa office niya. tapos pumasa ako dun sa interview na pinuntahan ko. (actually magstart na ako sa sunday). tapos paglabas ko sa building na yun, di ko alam kung pano pag punta sa BUR DUBAI kung san kami magkikita ng super friend kong si claren. nagtanong ulit ako dun sa mag bf na mga pinoy sa daan. luckily, may sasakyan rin sila at inihatid nila ako dun sa mall. tapos binigyan rin nila ako ng referrals. ang magaling pa dun, yun pinsan nung girl batchmate ko sa epiyu. pagdating ko dun, nilibre ako ng lunch ni CLENG at sa JOLLIBEE pa. nagwindow shopping kami at hinatid niya rin ako sa bus station. libre niya lahat. may pasalubong pa ako sa daddy ko nun.

bago ako matulog nung gabing yun, nagdasal ako, sinabi ko sa kanya kong sinusubukan lang ba niya ako at pinaeexcite. pero hindi pa rin niya ako tinigilan sa signs niya. kinabukasan may tumawag sakin. yung asawa ni BRO. Caesar. kinukuha akong reliever sa december kasi magbabakasyon daw sila sa pinas.

hindi ko alam kung hanggang kelan to. hindi ko alam kung totoo ba to. pero sabi nga ni bro. C. wag akong mapride, siguro sapat na yung malaman kong meron palang nakikinig sa likod ng mga ulap na tinitingnan ko.

Today having a difficulty to compose my thoughts. Sabog ulit tulad kahapon. Back on my daily routine. And yeah, multi-tasking mode na naman. I'm blogging, chatting, downloading, burning cd’s. Arranging invoices, packaging, answering phone calls, sending faxes and music tripping without my boss. Its 1:30pm lunch time at siesta time nya. So ill be like this until 5pm. Good luck.

I have very bad hands now. Puro hiwa ng cutter at may seismic activity pa. tae kasi ung boss ko pinaulit ulit ulit ulit yung pag package kahapon. Kaya ako nahiwa kasi while as I was packing I always found myself thinking about the surprising e-mail I received before I logged off the other night. From someone I haven't seen for 4 years. Can you imagine, 4 long years! To think I've been e-mailing him for 3 years without consent. Hay, it was good hearing from him. Kilig ito.

******************

AWAYAN boss at employee.

dito pag di ka marunong sumagot, talo ka. lalo ka nlang tatapakan. dahil nga sa hindi naman ako sanay sa ganun, so natututo na akong makipag epalan sa mga lintik na itik na yan... i mean indiano. (yan kasi ang tawag ng mga pinoy sa kanila).

galit number 1:
nung isang araw nag dictate siya sakin ng quotation para sa bagong client. eh ang tema ng last sentence, about sa CHEAP and AFFORDABLE price na offer ng company. so what do you expect sa spelling ng CHEAP? eh di C-H-E-A-P as in diba. hindi eh. kala ko kasi okey na, so i sent it right away. tapos after i sent it. kinuha niya sakin yung papel at walang ka abog abog na sinabing "you stupid? dont hear what i say?, i say chip? C-H-I-P?" whaaaaaaaaaattt? sir? you said CHEAP right? affordable right? sabi ko naman.

ang itik, galit na galit. medyo lumayo nga ako eh, ang baho ng nga niya dahil di siya naliligo, ang baho pa ng bibig niya. sus. ayun, hysterical ang mabahong itik. parang nabasa ng tubig.

galit number 2:
kahapon kahit di ko trabahong magbuhat pinagbubuhat niya ako lagi, okey lang sana eh, pero hindi naman sana kasing bigat ko na yung bubuhatin. errrr. bahala siya. sobrang asar niya sakin tinatagalog ko na yung mga reklamo ko. at naku sobrang asar niya mukha na siyang kinalderetang itik sa galit sakin.

galit number 3:
dahil ulit sa lintik na ispeling.
ewan ko ba kung ako bay talagang bingi na o mahina lang talaga ako sa pagrecognize ng diction, lalo na niyang mga itik na yan. pinagawa niya ako ulit ng quotation. sabi niya i-address daw sa pigi-yut. so ang akala kong ispeling PIGIYOT. tapos ayun nagalit ulit siya, inulit ult ko naman yung pronounciation. tapos nung tinanong ko kung anong spelling sabi na naman nya. "you're not thinking? you do not know? why u keep on repeating? and me repaeting also?". (oh yeah anong klaseng english 'to!) tapos sinabi ko nalang. "HOW WILL I KNOW HUH? YOUR TONGUE IS VERY TWISTED? HOW COME WILL I KNOW? I DONT UNDERSTAND WHAT YOUR SAYING?". tapos di na siya sumagot. nung na-print ko na, mahinahon niyang sinabi yung spelling. ang gusto niya palang sabhin. PEUGEOT. yung sikat na brand pala ng sasakyan. asar talaga.

galit number 4:
kala ko kasi na-over come ko na yung kabahuan nila. hindi pa pala. iba pa rin talaga yung naaamoy mo sila saopen space at sa close room. ang baho talaga kaya minsan di ko mapigilang maduwal at magtakip ng ilong. ayun. sinita niya ako. what wrong daw? wala naman akong masabi kasi ayaw ko rin namang ma-offend sila pag sinabi ko. alam kong nasa TRADITION daw nila yun at kahit alam kong senseless yun hindi nila paliligo at pagpapalit ng damt. sinarili ko nalang. akala ko nga dati, arabo ang mabaho, hindi pala. (fyi, mas marami ang population ng itik dito kesa sa lokal/ arab nationals. bukod sa chinese, iniinvade na rin ng itik ang buong mundo!)

hay, di ko maintindihan kung bakit sila ang number 1 pagdating sa CALL CENTER business. pangalawa lang ang pinas. considering mas maaayos mag english ang pinoy. ang problema lang satin kasi eh mali mali ang pag gamit ng past present participle. pero hindi naman tayo grabe sa diction. naiintinidhan pa rin naman tayo.

etong boss ko na to di ko malaman kunganong galit meron siya sa mga pinoy at msydao niyang minamaliit tayo. feeling niya ipis ata ang pinoy sa paningin niya eh. mabuti pa daga maayos ang tingin niya eh. btw, may alaga siya sa office ng daga. as in RAT. itim na daga! malaking daga! josme. utak elepante talaga.

I'm not making sense again noh?

Honestly, I still don't understand this "silent war" I'm having with my ate. Her tantrums really pissed off everyone in the family. Konting backtrack… few nights ago she accused me of meddling with her stuff (her cellphone, particularly) and telling me im super maarte when it comes on looking for work . and me, angry at her for meddling the way I run my life, we've been with each other's throats. We gradually get tired of it and up until now, we're still giving each other a cold shoulder.

I won't give details on this. I'm sick of replaying and being reminded of all of these each time...but I tire of this. I don't care anymore. But still, she's my sister. My dad’s having a hard time putting us together but neither of us wants to give way. Its pointless. Its senseless. Pero paulit ulit lang kasi.

Call me stupid but I won't go down and apologize for something I did not do! But what am I to do? Should I swallow the pride of being younger kasi mas nakakatanda pa rin sha? Or am I to wait? Eh what if I always do the same thing.

Frankly, I'm sick of it. I might as well wait for a long time. Each time she says something derogatory about me, I want to shout at her- I want to slap her just to let her realize that she doesn't see the real picture. What the hell does she know?!

I don't want to point out that she's overly insensitive (even that's the truth).

I'm not proud of this admission, okay? At least, there's an improvement that we're now talking civilly. Thanks to everyone in the house.

As for my parents, same old story. I haven't told them what I had planned to do. Probably, I'll just tell them when I have already felt sure. But they're already pressuring me. I can't blame them- it's already November.

But I think that I'm slowly regaining my ability to dream again. Something that I have lost this past few days I became cynical.

And I already learned my lesson that I won't listen to those who will deter me- whatever they are, whoever they might be. I have to prove them that I deserve this chance to build myself again.

Maybe someday, I'll still find realization to my dreams.

My arms and my feet aches more than I could imagine. If you could only see, my veins are now more visible than usual. I can manage the physical pain, and I know konting kantinko tangal na to. but I don’t think may pain reliever para naman sa sakit ng loob?

You see im full of hatred right now and all the fucked up things are coming out on my head. This is too much.. laging ganito, paulit ulit

Parang scrabble na yung utak ko. Scrabble na may sound effect pa dahil sa mga bibig na paulit ulit na sermon. Umuulit na naman yng kinakatakutan kong baka in the end kailangan na na naman akong mag give way sa sarili ko para sa iba. Yun kailangan mamili. Kung sarili ba o yung iba.. been there already, ilang beses na nga kaya ganito nalang ako. I don’t know if chances actually have a diabolic mind or a twisted sense of humor.

Err..
Just venting my blues. Somehow, I wish that could elevate my depression, angst and irritation.

"progress begins with the belief that what is necessary is possible"- norman cousin

actually hindi ko alam kung pano ko uumpisahang isigaw yung nararamdaman ko. pareho lang naman ng feeling ko nung nasa pinas ako. o mas grabe pa ba?

mahirap magtrabaho dito. all-around na nga, may disrcrimination pa. mas lalong mahirap i-swallow lahat ng pride na natitira sakin, na alam kong tanging kayamanan ko. pero kailangan ng gawin para sa mga taong priority sa buhay ko. lahat kaya ko naman gawin eh, devastated lang siguro ako this past few days at lahat naiisip ko ng gawin. my life is somewhat near the chaos, konti nalang at nasa finish line na ako.

nakukulong na naman sa dibdib ko yung mga angst ko. kaya mas nangingibabaw yung feeling na nag iisa ako lagi. bakit nga ba ganun? pag sobrang dilim na ng paligid wala akong madinig at maramdaman? i know there are a lot of people who are more than willing to lend their strength for me. sorry ha. baka di kita napapansin. i just always have difficulty expressing my feelings.

ive been wanting to ask you ever since before i left but you made yourself completely unavailable. i called your home several times and sent you text messages, but you pretended you hadn't received any. you knew that im flooding your YM, inbox's and maybe you became irritated. then, finally, you replied the other day. you sounded so distant, that, i was afraid to ask you anything. my messages were insisting.. di mo ba pansin? you just sounded like everything was as usual. you just asked me what i wanted to know about you?

i guess, i didnt know what i want to know anymore!
all i do know, is something went teribly wrong that T-I-M-E. i only have very vague memories of what you've said. there was a sense of honesty and YES, some anticiption too.

we're been friends for a long time and i think you owe it to me to tell the truth. whats about that "HANGING STATEMENT?"

put me out of this please...

katoliko ako. pero non-practitioner. hindi kasi ako palasimba lalo na tuwing linggo. kung magsisimba man ako, kadalasan pag may kasama, hindi ako tinatamad o inaantok, sinisipag ako maglakad (dahil malapit lang yung simbahan sa amin), pag wala ako sa mood mamintas, mabait ako at feeling ko kelangan ko ng mag-confess. o di kaya either sa ST. JOSEPH tondo or mag novena sa ST. Jude Malacañan tuwing thursday.

lumaki kami at nag aral sa catholic school. pero after highschool, pero after highschool nagkaroon na ako ng sariling paniniwala sa pananampalataya ko sa pinaniniwalaan ko. Bihira man ako, pumasok ng simbahan tuwing linggo. alam ko naiiwasan ko rin yung mga posibleng kasalanan ko pa pag nasa loob na ako ng simbahan. dun kasi sa pinas, dun sa tondo. hindi mapirmi yung attention ko sa buong mass. may attetion deficit pa naman ako. laging lumilipad yung utak ko pag may nakikita o nadidinig akong hindi rin nakikinig sa pari. nakakapintas tuloy ako ng di oras. dun kasi sa tondo, ang ingays sa loob ng simbahan, distracted ako sa mga batang nagtatakbuhan sa loob ng simbahan, sabayan pa ng mga bibig ng mga magulang na pilit pinipigilan yung mga anak nila sa kakatakbo, o sa bibig ng mga baby na tigas naman sa kakaiyak. samahan pa ng mga mbile fones na naka loud pa ata. mas malakas pa sa sound system ng simbahan. nakakapintas pa yung mga mata ka sama suot ng mga kabataang madalas namang nakikipag date sa kanilang mga uyab.

haayy, nakakalungkot lang isipin na kaunti nalang nga yung percentage ng mga nagsisimba, umaabsent pa din ako. pero kasi nasa loob na nga ako ng simbahan, nagakakasala pa rin ako. hindi man ako active sa attendance, hindi naman rin ako nakakalimot magdasal ano man gap sa orasan. kahit pa minsang hindi ko alam kung nadidinig nga yung mga dasal ko. pinipilit ko pa rin sinisigaw sa utak ko yung pasasalamat at hinaing ko. ngayon, namimiss ko na rin ang simbahan. may catholic church rin daw dito, pero malayo. tuwing friday na rin ang simba dito, isinasabay sa day- off. tinanong kasi ako ni khala kung may simbahan rin ba daw dito, at kung pwede daw magsimba ako at wag makalimot magdasal.

nung isang linggo pala, habang nasa mall kami ni ate. may lumapit saming mga KABAYAN. kala ko mga natural lang na batian ng mga pinoy dito yun. yun pala rerecruit kami sa fellowship chuva. libre naman daw lahat pati transpo, susunduin daw kami tas may chibog pa. pero sorry talaga sa mga nakakabasa ah. hindi kasi ako medyo okey sa mga ganung sharing sharing thingy eh. yung winawagay way pa yung mga kamay. sorry Ah, pero di ko kasi maalis na hindi mapangiti na, magagawa ko yung mga ganun sa buhay ko. ewan ko ba, tumatak kasi sakin yung sa BUBBLE GANG na ANG DATING DOON. tapos brother sister pa yun tawagan. mahihiya lalo ako pag may pray over session na.

okey namn din yung group dynamics paminsan minsan. wag lang ssobrahan at macocornihan na ako. tas ayun nga. pilit kaming nirerecruit. pero sana hindi naman sila na offend kasi pilite naman yung pag decline namin ni ate.

nadala na rin kasi ako sa mga ganyan kasi baka tulad ng iba yan na in the end, nanghihingi pa ng pera. wala pa naman ako nun. hehehe

******* sana nga minsan ma-try ko makapag simba ako sa totoong simbahan dito. sabi kasi nila, latin type daw ang mass dun. traditional. bawal pa nga rin daw dun ang mga babaeng hindi naka modest dress. so minus pintas na ako. at mas magugustuhan kong magdasalsa loob ng simbahang katoliko kesa sa simbahang gumawa ng sariling sekta (pero katoliko rin daw sila ah).

21 days to go at birthday ko na:

heres my simple wishes for my special day.



SHOES:

I think I really need a new pair of chuckies or other really good walking sandals. My feet hurt ALL the time now and I think it is because after six months of intense walking while wearing the same pair of my star-designed flats they just don’t have the same shock absorbance they used to. I wear a womens size 6"

BOOKS/CD:

If you see one you liked or one you think I will like send it! If you see a used book you think I would like, or want to burn a CD of music you like and think I may too, I would love that. Also there are a few Books/CD’s that I really want like:

Books:

LIFE- by paulo coehlo
LONELY PLANET INDIA- by sarina singh
any book by sharon screech
Poppy Shakesphere- clare allan
For one more day- mitch albom
the road- cormac mc carthy
The light of evening- edna o'brien
The last mazurka- andrew tarnowski

Cd's:

Isang ugat, isang dugo- rivermaya
Fragmented- updharmadown
High Road- jojo
Bossa nova live- sitti

TEA:

There are a lot of tea you can get here like plain black tea, cinnamon, rose, green tea etc. but what i like is the Fancy Tea like Earl Grey’s (or better Lady Grey) or yummy herbal fruity blends (With the acceptation of lemon, yeah I really like lemon tea) or even green tea, but you can find it anywhere already... Whatever as long as it is more exciting than the Samoa equivalent of Brisk tea. marami yun sa chinese stores sa pinas.

FREE TICKETS:




BAMBOO and PAROKYA ni EDGAR live in dubai on December 8, 2006 at Dubai Country Club. it will be the first rock concert in middle east. Cant wait to see that.

another ticket:
- 2 way ticket. dubai to manila. i want to visit my mom and my little sister. i miss them so much.

SIMPLE TEXT MESSAGE: mapapangiti mo ako niyan. sigurado yan... miss ko na magtext! awww!


but if it happens na you dont find anything on the list. you may also send me some cash or donations through western union. hehehe. cash is mostly welcome.

EID MUBARAK to everyone


eid al fitr and diwali festival. whats the difference?


eid al fitr or the end of ramadan, can be compared sa christmas ng catholic. ineexpect na siya ngayon or tomorrow, depende kung masisilip pa ng mga moonsighting expert ang buwan ngayon. it will be announce by the unified global commitee.

diwali is the hindu festival of lights or parang new year.

kaya this past few days, lahat busy. after daylight, pagkatapos ng maghapon na fasting at pagdarasal, makikita mo sila sa mga malls at restaurants. shopping galore. last minute shopping sila. talagang pinaghahandaan nila yung occassion na ito. kahit sa mga gold souq, you wouldnt believe the rush. mapa-itik man (the way pinoy call indians) or locals (arab nationals). for itiks, they believe that LAKSHAMI- or yung goddess of wealth visits homes during these festival. (literature check?) kaya todo pamili sila ng alahas. kahit ilong may naksabit sa knila. sa arabs naman. sa ganitong panahon, gusto nila, lahat bago, lahat papalitan nila. its more of status symbol.

last night, nung nasa mall kami ni ate, binilan niya ako ng HALWA. yun yung traditional sweet nila. sticky siya talaga, parang yema peroiba yung texture, kakaiba, parang T*e pero masarap siya huh. the best yun for sweet lovers like me. 99% na nakakataba! no wonder why most nationals are obese. wala ngang pork, puro matamis naman. grabe.

well these festival is the time for them to visit friends and relatives.

umm. lapit na christmas. naaalala ko tuloy.